زمزمه باران

از ماهلکه ای بر پنجره مانده استاز تمام آب های جهانقطره ای بر گونه ی توو مرزها آنقدر نقاشی خدا را خط خطی کردندکه خون خشک شدهدیگر نام یک رنگ است از فیل هاگردنبندی بر گردن هایمانو از نهنگشامی مفصل بر میز فردا صبحانسان به کوچه می آیدو درختان از ترسپشت گنجشکها پنهان می شوند از : "گروس عبدالملکیان" زمزمه باران...

از نسیمی دفتر ایام ورق می خورد

از ورق گردانی لیل و نهار اندیشه کن

" صائب تبریزی"

زمزمه باران...

کاش! هیچ کس غم نون خوردن نداشت کاش ! می شد برای هر فقیری یه تنور گرم گذاشتکاش ! زندگی عاشق چیز دیگه ای جز شادی و شور نبود کاش ! روی هیچ شاخه درختی کنه و بیماری و سم نبودکاش! گلهای پروانه ای شوق پرواز داشتند تو نگاه پاکشون یه عالم راز داشتند کاش مثل قدیم ندیما شهاب بود و کرم شبتابی نبود کاش بچه های شیطون محله هابجای تیر و کمونشون به سوی پرنده ها باد بادک هاشون می رسید اون بالاها بالای ستاره ها چی می شد بدی نبود ؟توی هیچ قصه ای دیو ی نبود؟ پری مهربون دریاهای دور چی می شد توی تور ماهیگیر نبود ؟دل من مثل بلوره از سیاهی خیلی دوره کاش می زمزمه باران...

زندگی جاویدان

لحظه های خوب ماست

زندگی، کش و قوس

رنگین کمان قصه هاست

زندگی بال و پر رنگی پروانه هاست

زندگی شوق غریب نگاه من و ماست

از " پروانه فتاحی طاری "

زمزمه باران...

عشق مفهوم بزرگ زندگیست

عاشقی در زندگی

دیرینه گیست

شطرنج عاشقی

از ترس کیش ومات زندگی

خسته ، اما

روی شط زندگی در زورق آزاده گیست

از " پروانه فتاحی طاری "

زمزمه باران...

من اینجا بس دلم تنگ است و هر سازی که می بینم بد آهنگ است

بیا ره توشه برداریم،

قدم در راه بی بازگشت بگذاریم،

ببینیم آسمان هر کجا

آیا همین رنگ است؟

از م. امید.

زمزمه باران...

" مرگ خیلی آسان می تواند الان به سراغ من بیاید، اما من تا می توانم زندگی می کنم .نباید به پیشواز مرگ بروم، البته اگر یک وقت ناچار با مرگ روبرو شدم که مهم نیست . مهم این است که زندگی یا مرگ من چه اثری در زندگی دیگران داشته باشد".

"مطلبی کوتاه از کتا^{ب قصه های صمد بهرنگی"}

زمزمه باران...

بزرگراهم من،

بزرگراهی دراز ، سفید، پر پیچ وخم

هرکرانه دریا را به کرانه دیگر می پیوندم

و مردم را به مردمانی دیگر:

ستون فقرات زمینم من

سینه ی تپه ها را به آرامی می پیمایم

و آن گاه، تند و چالاک فرود می آیم

به نقطه ای متروک.

بر فراز رودخانه و دریاچه گام برمی دارم-

می گذارم از بین دشت و مزرعه و شهر

و شن ها و گرمای سوزان بیابان.

با خنده ی جویبار می خندم

وبا درختان کنار راه می گریم

که قامتشان از باد خمیده و شکسته است.

زمزمه باران...